Təlim-tərbiyə işləri üzrə müavin gününə müqəddəs bir missiya kimi başlayır: şagirdin pencəyinin düyməsi bağlıdırmı, ayaqqabısı qara rəngdədir, məktəbli formasının kəsimində millimetr fərq var, yoxsa yoxdur – sanki təlimin, tərbiyənin, insani münasibətin mahiyyəti məhz buradadır.

Tehsilmedia.az qeyd edir ki, halbuki məktəbli forması məcburi deyil. Ailələr çətinliklə bir dəst alır, bəzən yuyulur, qurumur, bəzən maddi imkan çatmır. Amma nə olsun ki? Qapıda dayanıb uşağın üst-başını ələk-vələk etmək, üstəlik icazəsiz kurtkasının yaxasını açıb baxmaq tərbiyə oldu, eləmi?
Bu artıq nəzarət deyil, hörmətsizlikdir.

Ancaq qəribəsi nədir?
Məktəbin arxa hissəsində uşaqlar siqaret çəkir – baxan yox.
Tualetdən oğlanlar qaçır – eşidən yox.
Bullinq – qaçılmaz gündəlik hal, maraqlanan yoxdur.
Sinifdə uşaq ruhdan düşür, psixoloji dəstəyə ehtiyacı var – sual verən yoxdur.
Məktəbdə sevgililər görüşür, münasibətlər xaotik şəkildə davam edir – tənzimləyən yoxdur.

Amma tədbir olanda…
Həmin o “tərbiyənin keşikçiləri” birdən-birə şou komandası olur:
bağır-bağır, zurna-balaban, instagrama foto, sosial şəbəkəyə post, “Məktəbimiz mükəmməldir!” — PR tamam, tərbiyə? — 0.

Valideyni içəri buraxmırlar – guya “nizam var.”
Ünsiyyət? – kobud.
Davranış? – qaba.
Qayda anlayışı? – şəxsi eqonun sərhədlərinə görə müəyyənləşən.

Məktəbin girişi bəzək, arxa tərəfi isə təzək.
Təlim və tərbiyə qapıda forma yoxlamaqdan ibarət deyil, içərdə məsuliyyət, nümunə, dəyər göstərməkdən ibarətdir.

Tehsilmedia.az bildirir ki, özəl gün olanda valideynlərdən pul toplamağı bilirsiniz.
Uşağın üstünə qışqırmağı bilirsiniz.
Amma uşağın iç dünyasına baxmaq o qədər çətindir ki?

Əziz “tərbiyə keşikçiləri”…
Bir gün qapıdan içəri də baxın.
Bəlkə o məktəb, həqiqətən, məktəbə oxşayar.