Artıq məktəb insanlar üçün təhsil ocağından çox, əlavə yükə çevrilib. Heç kim uşağını məktəbə qoymaq istəmir — çünki orada nə bilik var, nə tərbiyə. Qalan hər şey var: forma, ləvazimat, pul yığımı, komissiya, təzyiq, qayda adı altında zorakılıq.

Uşaqlar günün 5 saatını parta arxasında keçirsə də, nəticədə öyrənmir, sadəcə vaxt itirir. İndi bir çox valideyn üçün iki saatlıq kurs dərsi məktəbdə keçən bir həftəlik dərsdən daha səmərəlidir.

Ən ağrılısı isə odur ki, məktəb artıq uşaqların tərbiyəsini də korlayır. Sağlam ailədə böyüyən, sakit və təmiz düşüncəli uşaq məktəbdə lağlağı, təhqir, zorbalıq və kobud davranış görür. Hər birinin içində bir az qorxu, bir az travma qalır.

Üstəlik məktəbdə idarəetmə modeli də eyni “zorbalıq” üzərində qurulub: kim kimdən güclüdürsə, o da hökmranlıq edir. Direktor eqoist, zavuç təkəbbürlü, müəllimlər prinsipiallıq adı altında soyuq və laqeyddir.

Bu gün məktəblər artıq təhsil deyil, sadəcə attestat alma mərhələsinə çevrilib. Müəllimlər belə dərsə həvəssiz gedir, uşaqlar isə sadəcə “dözür”. Heç kim məktəbi sevmir.

Ən acısı budur ki, əsl öyrənmə artıq məktəbdə yox, məktəbdən kənarda — kurslarda, fərdi dərslərdə, internetdə baş verir.
Deməli, problem uşaqlarda deyil — sistemdədir.
Və bu sistem artıq tükənib.