"Övladımızı müəllimdən yox, müəllimlə birlikdə qoruyaq!"
Məktəb-valideyn münasibətlərində son zamanlar müşahidə etdiyim ən böyük yanlışlıqlardan biri budur: Valideyn müəllimi "qarşı tərəf", hətta bəzən bir "düşmən" kimi görür. Müəllimin hər hansı bir iradını, tövsiyəsini və ya uşağın inkişafı üçün atdığı addımı özünə və övladına qarşı hücum kimi qəbul edir.
Əziz valideynlər, gəlin bir anlıq dayanıb düşünək:
Müəllim və valideyn əslində eyni hədəfə qaçan bir komandadır. Hər ikimizin ortaq bir amalı var: O uşağı savadlı, tərbiyəli, sağlam düşüncəli bir şəxsiyyət kimi yetişdirmək. Müəllim şagirdə bir nəsihət verəndə və ya onun davranışındakı nöqsanı deyəndə, bunu övladınızı pisləmək üçün yox, onu gələcəyin çətinliklərindən qorumaq üçün edir.
Buradakı ən böyük təhlükə nədir?
Siz müəllimin hər sözünü "tərs" qarşılayıb, övladınızı hər vəziyyətdə (hətta səhv olsa belə) kor-koranə qorumağa çalışanda, əslində övladınıza ən böyük pisliyi etmiş olursunuz. Çünki uşaq görür ki, "Mən nə etsəm də, anam-atam müəllimi haksız çıxaracaq". Bu isə uşaqda düzgün xarakterin formalaşmasını dondurur, məsuliyyət hissini yox edir.
Müəllim uşağı həm də valideyndən — daha doğrusu, valideynin həddindən artıq və zərərli "qoruma instinktindən" qorumalı olur. Halbuki, biz müəllimi düşmən yox, övladımızın gələcəyini birlikdə inşa etdiyimiz memar kimi görməliyik.
Unutmayaq ki, müəllim və valideyn əl-ələ verməsə, o yükü təkbaşına mənzil başına çatdırmaq mümkün deyil. Övladlarımızın gözəl gələcəyi bizim ortaq dil tapmağımızdan keçir.
Metodika üzrə mütəxəssis, təlimçi-pedaqoq Məmmədova Sevinc
