Aynur Abakarova — təsviri incəsənət müəllimi, uzun illərdir Zaqatala rayonunda müəllim kimi fəaliyyət göstərir. O, yalnız peşəkar pedaqoq deyil, eyni zamanda 11 yaşlı, daun sindromlu bir övladın fədakar anasıdır. Bu ana illərdir həm müəllimlik məsuliyyətini, həm də övladının xüsusi qayğıya ehtiyacı olan həyat yükünü səssiz, təmkinli və ləyaqətlə daşıyır.

Tehsilmedia.az qeyd edir ki, Aynur xanım uzun zamandır ciddi çətinliklərlə üz-üzədir. Buna baxmayaraq, heç vaxt ümidsizliyə qapılmayıb. Çünki onun inandığı bir həqiqət var: bu uşağın gələcəyi var. Onun inkişafı, gələcəkdə öz ayaqları üzərində dura bilməsi üçün ana əlindən gələni edir — vaxtını, sağlamlığını, maddi imkanlarını əsirgəmir.


Lakin Zaqatalada yaşamaq və işləmək bu mübarizəni daha da ağırlaşdırır. Çünki daun sindromlu uşaqlar üçün əsaslı və davamlı reabilitasiya xidmətləri Bakıda yerləşir. Dövlət reabilitasiya mərkəzlərinə çıxış yalnız paytaxtda mümkündür. Bu səbəbdən Aynur xanım övladını yalnız illik 1 aylıq məzuniyyəti dövründə Bakıya gətirə bilir və bu da yüksək maddi xərclər hesabına başa gəlir. Davamlı müalicə və inkişaf isə bu şəraitdə mümkün olmur.

Məhz bu səbəbdən Aynur Abakarova övladının gələcəyi naminə Bakıda işlə təmin olunmaq üçün dəfələrlə Məktəbəqədər və Ümumi Təhsil üzrə Dövlət Agentliyinə (MÜTDA) müraciət edib. Uzun sürən müraciətlərdən sonra, nəhayət, 30 avqust 2024-cü il tarixində MÜTDA-nın səlahiyyətli şəxslərindən biri — Eşqi Bağırov ilə görüş baş tutur. Həmin görüşdə Aynur xanıma 2025–2026-cı tədris ilində bu problemin müsbət həll ediləcəyi barədə söz verilir.
Bir il ümidlə gözlənilir…

Lakin aradan bir il keçdikdən sonra Aynur xanıma MÜTDA-dan zəng edilir və Bakıda 2 məktəb — 280 və 81 nömrəli məktəblər təklif olunur. Seçim etməsi istənilir. Ardınca bildirilir ki, yalnız 81 nömrəli məktəbi seçə bilər. Daha sonra isə tamamilə anlaşılmaz və qəbuledilməz bir cavabla üzləşir:
“Vakansiya artıq verilib, 1 saat ərzində seçim etməli idiniz.”

Bu qarışıq, ziddiyyətli və izaholunmaz yanaşma Aynur xanımın aylarla, illərlə qurduğu planları, övladının gələcəyi ilə bağlı ümidlərini alt-üst edir. Halbuki o, artıq sənədlərini hazırlamış, Bakıya köç və övladının müalicə planlarını qurmaq mərhələsində idi.

Bu gün Aynur Abakarova yalnız bir müəllim kimi deyil, bir ana kimi övladının taleyindən narahatdır. O, peşəsinin peşəkarıdır, işinə məsuliyyətlə yanaşan müəllimdir və heç bir imtiyaz deyil, yalnız övladının sağlam inkişafını təmin edə biləcək şərait istəyir.

Buradan bir daha açıq şəkildə səslənirik:
Aynur Abakarovanın Bakıda işlə təmin olunması onun şəxsi istəyi deyil — bu, bir uşağın gələcəyi üçün zəruri şərtdir.

Ümid edirik ki, aidiyyəti qurumlar bu məsuliyyəti anlayacaq, bu insan taleyinə laqeyd qalmayacaq və məsələ tez bir zamanda ədalətli şəkildə həllini tapacaq. Bu, təkcə bir müəllimin deyil, bir ananın, bir uşağın və bir cəmiyyətin vicdan məsələsidir.